Güne üzücü başladık, akşamüstü basketbol milli takımımızla sevindik ancak finişi iyi yapamadık. Tuhaf bir maç oldu, farklı da yenilebilirdik, son dakikalardaki pozisyonlarla 2-1 kazanabilirdik de. Oyuncuların performanslarını iyiydi ya da kötüydü şeklinde teker teker değerlendirmek kaybedilenlerin ardından gereksiz diye düşünüyorum. 25. dakikada yediğimiz gol öncesi faul var mı yok mu tartışılır. Ancak yediğimiz golün ardından maçı kazanabilmemiz için önümüzde 65 dakika gibi geniş bir zaman vardı. Bu dakikada Fatih hocanın bu kadar sinirlenmesi ve sahadan atılması pek makul karşılanamaz. Arsene Wenger'in ezeli rakipleri M.United karşısında yenik oldukları maçın son anlarında hakem tarafından tribüne yollanması ve ardından gösterdiği sempatik hareketler geldi gözümün önüne. Kuşkusuz burada kaybedilen puanlar, kaçan balık daha büyüktü. Ama takım böyle önemli bir maçta, hakem ne kadar hatalı karar verirse versin, saha kenarındaki liderinden mahrum kalmamalıydı. Aklıma Fatih hocanın odasında yanı başında duran ve çoğunuzun bildiği yukarıdaki yazı geldi. İnanışını sembolize eden bu cümleyi Fatih hoca ve öğrencileri Euro 2008'de çoğu kez haklı çıkarmıştı. Bu kez yine zaman var önümüzde, 2 maç daha oynanacak ama bu kez beklediğimiz şey mucizenin de ötesi...