Şu görüntünün sadeliğine, güzelliğine doyum olmuyor. Her köşesinden samimiyet fışkırıyor. Görebilene, fark edebilene tabii ki...Futbolun naif, tribünlerin sade ama hoş günlerinden bir kare."Ya ya ya...şa şa şa... Fenerbahçe çok yaşa!" diye tezahürat yapardı bu güzel insanlar. Sahi, bu tezahürat neden unutuldu? Niçin söylenmez artık? Hatırlamak, yeniden tribünlerde söylemek çok mu zor?not: fotoğraf Amigo Kemik'in arşivinden...